شعر

چقدر خون که ريخته است پاي سروِ انقلاب            

   چقدر صبر کرده پاي اين درخت، آفتاب

چه سنگ ها به پاي اين درخت، خاک گشته اند/

چه دست ها که ريختند پاي اين درخت، آب/

چه زخم ها که خورده از قساوت تبر، درخت

/چه دردهاي بي شمار و رنج هاي بي حساب/

چه روزها که از خوشي شکوفه داده شاخه هاش/

چه روزها که برگ هاش سوخته از اضطراب/

چه روزها دلش گرفته و نبوده شانه اي/

چه روزها که تشنه بوده و نديده جز سراب

/بِايست! لحظه اي بِايست و اين درخت را ببين!/

ببين چگونه برگ داده اين درخت با عذاب

/امانت است دست تو «درخت» و خون صد شهيد/

ريخته تا که سبز گشته برگ هاي «انتخاب